Buttons, van Abba tot vandaag

De Belgian Button Company werd in 1977 opgericht door Bernard Hanson.

1977 is het jaar van het Egmontpact, de gemeentefusies en de invoering van de zomertijd. Club Brugge wordt kampioen, Raymond Ceulemans wereldkampioen. Jimmy Carter wordt de 39ste president van de Verenigde Staten, Bokassa kroont zich tot keizer-voor-het-leven en de Spaanse dictator Franco mag eindelijk inpakken. Nederland incasseert de Zuid-Molukse treinkaping en het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime staat onder zware druk na de moord op Steve Biko. De wereld neemt ook afscheid van Elvis Presley, Groucho Marx, Charles Chaplin, Bing Crosby en René Goscinny, de vader van Asterix.

1977 is ook het jaar van "God save the queen" van de punkgroep The Sex Pistols. En wie punk zegt, zegt button: het metalen speldje werd het visitekaartje van elke punker. Daarnaast scoorde vooral Abba hit na hit met "Dancing Queen" , "Knowing me Knowing you" en "Money Money Money". Hun promotiemachine overspoelde de wereld met buttons van Agnetha, Björn, Benny en Anni-Frid.

Het was dan ook met een handvol ABBA-buttons dat Bernard Hanson op een dag thuiskwam. Een artikel in het weekblad Knack had zijn aandacht op de buttonrage gevestigd en hij was vastbesloten om de speldjes in België te introduceren: de Belgian Button Company was geboren.

Vandaag worden alle buttons in opdracht gemaakt, maar in die tijd bracht men ook kant-en-klare reeksen op de markt. Zo sloot het bedrijf o.m. een licentieovereenkomst met de Koninklijke Belgische Voetbalbond voor de verkoop van buttons met de emblemen van alle eerste klasse-ploegen.

Steeds meer muzikanten en sportlui vonden de weg naar het bedrijf in Deinze: Arno was de eerste, en na het WK 1986 in Mexico was vooral Jean-Marie Pfaff een veel geziene gast. Toen ook het verenigingsleven, de politici en de bedrijfswereld de promotionele waarde van de button ontdekten ging de omzet van de Belgian Button Company steil bergop. Ondertussen pikte het bedrijf ook handig in op een nieuwe rage die vanuit Frankrijk kwam overgevlogen: de pins.

Begin jaren '90 ontstond een ware button-explosie. Twee nieuwe muziekstromingen, New Beat (Boccacio, Gent) en Acid House (Chicago), hadden de smiley tot symbool uitgeroepen. Miljoenen smiley-buttons circuleerden over de hele wereld en de Belgian Button Company werkte dag en nacht om de vraag te kunnen volgen. Nadien volgden nog het bedrijfs- en verenigingsleven en werd de button een vaste waarde op tal van evenementen.

Een vijftal jaar geleden begon de button - ditmaal via de modewereld - aan een nieuwe opmars. Maar net dan wordt de Belgian Button Company in het hart getroffen. Op 2 september 2005 overlijdt de stichter Bernard Hanson. Zes maanden later, in de ochtend van 6 maart 2006, worden zowel het bedrijf als de aanpalende privéwoning door een brand vernield. Op dat moment roept de Belgian Button Company de hulp in van Carlos Boidin, marketeer en pionier van het maatschappelijk verantwoord ondernemen. Met de steun van het personeel, vrienden, klanten en leveranciers slaagt hij er in om de activiteiten al na 3 weken te hervatten.

De Belgian Button Company verhuist naar Gent en ondergaat onder de nieuwe zaakvoerder een ware gedaanteverandering. Het bedrijf gaat digitaal en verdiept zich opnieuw in haar core business, de productie van pins en buttons. Nieuwe waarden doen hun intrede: flexibiliteit, fun, openheid, maatschappelijke betrokkenheid. Samen met de X-factor stijgt de omzet en groeit het bedrijf uit tot de grootste buttonleverancier van het land. Klaar voor nieuwe avonturen.